O cabo Fisterra era na Antigüidade o extremo do mundo, o albor do outro mundo, o lugar onde o mar se tragaba ao sol, o principio de todos os misterios e adoracións. Os celtas crían que as almas viaxaban xusto nesa dirección, rumbo a poñente, e logo os romanos chegaron ata estes confíns para comprobar realmente que as súas costas deixaran todo o seu Imperio, o mundo enteiro. Tal é a sensación que aínda hoxe produce visitar Fisterra, o cabo do mundo.

Agapito Mendoza é un dos tres fareiros que traballan no faro, antes desempeñou a mesma función en cabo Vilán (o primeiro faro da península con enerxía eléctrica) e despois en Estaca de Bares (o lugar máis ao norte de España), polo que o seu currículo en mirar mares distinguidos é único. " Que podo dicir eu deste sitio? -comenta-, que é impresionante e que traballo nun faro emblemático. Contáronme que hai pouco, en Brasil, lle preguntara a un galego emigrante onde nacera, e dixo que vivía a cen quilómetros do faro de Fisterra". A Mendoza apaixónalle o seu traballo ("levo media vida, 25 anos, como fareiro") pero recorda xornadas moi difíciles: "Houbo situacións dramáticas con motivo dos temporais como cando o ciclón Hortensia a principios dos oitenta, que nos obrigou a abandonar o faro. Aquí viviuse tamén moita tensión".

O faro de Fisterra foi construído en 1853 a 138 metros sobre o nivel do mar. A súa luz alcanza os 65 quilómetros e por diante del desfilan cada ano máis de 35.000 barcos, unha media duns cen diarios.

(O capítulo completo e máis singularidades de Galicia, no libro Galicia en cen prodixios, de Henrique Alvarellos (Edicións Xerais, 2004))