debiendo estos en las también peligrosas playas internarse en el mar con el agua
hasta el pecho para efectuar la ruda faena en medio de la rompiente de las olas,
y muchas veces a una temperatura, como sucede en la estación de invierno, de
varios grados bajo cero...”
400
.
Aínda que o artigo non está exento de certo partidismo e propagan-
dismo en prol da
Sociedade Finisterre en América
e dos seus asociados, o
certo é que o que nel se conta aproxímase moito ó que nos contaron os
emigrantes. O traballo de descarga da mercancía tiña que ser a man, debi-
do á falta de infraestructuras portuarias nos portos patagónicos, no mar,
aproveitando a baixada da marea que só dura unhas horas, por eso o tra-
ballo había que face-lo ca maior rapidez posible. A carga pasábase as “cha-
tas”, unha especie de gabarras nas que se levaba a mercancía ata a praia,
onde tería que voltar a ser cargada esta vez para as carretas. A dureza deste
traballo é contando case coas mesmas palabras polos distintos emigrantes:
“En Bos Aires cando tiña a licencia xa me viñeron a buscar dous de
Fisterra para traballar na costa de Sur. A mercancía desde Buenos Aires iba
toda por mar, non había ferrocarril nin había muelles. Para descargar había que
espera-la marea... oh, era un taballo moi malo...”
401
.
“En el José Menéndez, el barco no atracaba, se hacía un trasbordo de
carga a lanchas, era un trabajo bravo y con una lancha del buque a carbón
hacía de remolcador. Se llevaba de todo: alimentos, vestidos, pasaje... Había
mucho viento de tierra, el viento del Sur venía de afuera, era peligroso trabajar
allí. Los peones de tierra carretaban la carga al hombro, por el agua porque la
playa quedaba muy lejos...”
402
.
“Traballei na plaia porque os barcos traían mercadería e non había mue-
lle, entonses as compañías máis grandes que había eran dúas: unha era a
Anónima e outra a Argentina. Tiñan os puestos no mismo Río
(refírese a Río
Gallegos)
e alí o barco atracaba e descargaba á chata e despois en terra descar-
gábase ó lombo como uns sesenta metros ou máis aproveitando a marea baixa
porque así quedaban as chatas en seco... Despois de cargadas, o barco tiña
Dun Finisterre a outro: A emigración galega á Patagonia
279
401 Entrevista a Ramón Traba Escaris.
402 Entrevista a Agustín Velay Domínguez.
403 Entrevista a José Lago Traba.